تصویر پست

فاقد فتالات

فتالات (که دی استرهای اسید فتالیک نیز نامیده می شوند) گروهی از موادشیمیایی آلی بهم مرتبط هستند که معمولا در صنعت پلاستیک سازی بعنوان مواد نرم کننده مورد استفاده قرار می گیرند. مواد نرم کننده (پلاستیسایزر) معمولا به مواد دیگر، بویژه پلی وینیل کلرید (PVC) و پلیمرهای دیگر نظیر لاستیک و استیرن، اضافه می شوند تا آنها را انعطاف پذیر و کشسان (الاستیک) کنند.همچنین گزارش شده است که باعث آسیب به کلیه و کبد می شوند. فتالات ها می توانند مواد سرطانزای بالقوه و نیز مختل کننده های درون ریز باشند و بدین ترتیب می توانند بر رشد تولیدمثل تاثیر بگذارند.

انتقال در غذا ها

غذا می تواند در خلال فرآوری، جابجایی، حمل و نقل، و از طریق انتقال ازبسته بندی و نیز از ظرف های نگهداری غذا که در خانه استفاه می شوند به فتالات ها آلوده شود. فتالات ها قابل حل در چربی هستند و در بسیاری از محصولات بسیار چرب، نظیر محصولات لبنی، گوشت و ماکیان، تخم مرغ، ماهی، چربی ها و روغن ها، یافت شده اند. سطوح زیاد فتالات ها در برخی نمونه های روغن زیتون یافت شده اند.

فتالات ها در انواع غذاهای دیگر، نظیر غذاهای نوزاد، غذاهای آماده کودک، محصولات نانوایی، شیرینیجات قنادی، پاستا و محصولات غلات، آرد، شکر، مخلوط برگر گیاهی و سبزیجات، نیز یافت شده اند. آنها در آب آشامیدنی و در شیر مادر نیز یافت می شوند. در یک تحقیق در بریتانیا در مورد فتالات های موجود در غذاهای حاصل از منابع حیوانی که در سال 1993 جمع آوری شده بودند،DEHP فراوان ترین فتالاتی بود که در هر نمونه یافت شد.

یک مطالعه رژیم کامل که در بریتانیا بر روی نمونه های جمع آوری شده در خلال سال 1993 انجام شد برآورد کرد که میزان کلی مصرف فتالات برای یک مصرف کننده متوسط یا سطح بالا به ترتیب 0.013 و 0.027 میلی گرم/ کیلوگرم وزن بدن/ روز است. مطالعات بعدی در دانمارک نشان داده اند که این رقم می تواند میزان مصرف خوراکی فتالات را کمتر تخمین بزند، زیرا ارقام بریتانیا بر مبنای غذاهای حاصل از منابع حیوانی بودند و سهم بزرگی که سبزیجات می توانند در جذب فتالات داشته باشند را در نظر نمی گیرند.

مضرات بر سلامتی انسان

اکثر داده های مربوط به اثرات فتالات ها بر سلامتی از آزمایشاتی بدست می آیند که موش ها و موش های صحرایی را برای مدت طولانی در معرض سطوح بالای مواد شیمیایی قرار می دهند.

اثرات طولانی مدت فتالات ها بر سلامتی شامل تغییراتی در تولید اسپرم، اثرات سوء بر باروری و نقایص تولد، می باشند. همچنین گزارش شده است که باعث آسیب به کلیه و کبد می شوند. فتالات ها می توانند مواد سرطانزای بالقوه و نیز مختل کننده های درون ریز باشند و بدین ترتیب می توانند بر رشد تولیدمثل تاثیر بگذارند. افرادی که برای مدت های نسبتا کوتاه در معرض سطوح بسیار بالای DEPH قرار می گیرند ممکن است اختلال های روده ای معدی خفیف، سرگیجه و حالت تهوع را تجربه کنند.

هیچ رقم میزان مصرف قابل تحمل روزانه (TDI) گروهی برای فتالات ها وجود ندارد اما TDI هایی برای برخی از فتالات ها تعیین شده اند. برای پنج فتالات پرکاربرد، پنل علمی افزودنی ها، طعم دهنده، فراوری کننده های غذایی و مواد در تماس با غذاها (AFC) سازمان ایمنی غذایی اروپا (EFSA)ارقام TDI را در سال 2005 تعیین کرد.

مقدار TDI برای DEPH ، 0.05 میلی گرم/ کیلوگرم وزن بدن(bw) است؛ برای BBP، mg/kg bw 0.5، برای DBP، mg/kg bw 0.01 و برای DIDP و DINP، mg/kg bw 0.015 است. آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا (EPA) یک دوز مرجع خوراکی (RfD) 0.02 میلی گرم/ کیلوگرم وزن بدن را برای DEPH، mg/kg bw 0.20 در روز برای BBP و mg/kg bw 0.10 در روز برای DBP تعیین کرده است. معمولا تصور می شود که سطوح هر یک از فتالات هایی که در حال حاضر در غذاها یافت می شوند یک نگرانی قابل توجه برای سلامتی انسان نیستند.

ظروف گالیو با استفاده از مواد اولیه فاقد فتالات ، تاییدیه سازمان غذا و دارو جمهوری اسلامی ایران ضامن سلامتی شماست.

بـعـدی
Food – Contact